Ülkenin (ülkem diyemiyorum) manzarasına baktığınızda tepeden tırnağa bozukluğu görmemeniz mümkün değil. İnsan profilinden tutun da, çevre, sistem, siyaset, eğitim, ekonomi, turizm, yasalar, adalet ve daha sayamayacağım birçok husus bizlerin yarattığı manzaralardır. Biz yani toplum, yani kendi kaderimizi biz kendi ellerimizle belirledik. Az önce “ülkem” diyemiyorum dedim.
Zira, artık sokağa çıktığım zaman dört bir yanım tanımadığım suretlerle doldu. Üstelik hangi memleketten odluğunu bile anlamakta zorlanıyorum. Konuşulan lisana kulak kabarttığım zaman hiç işitmediğim bir lisan olduğunu fark ediyorum. Her yer yabancı, her şey yabancı!!! Kendimi farklı bir ülkede, farklı bir şehirde, farklı insanlar arasında yabancı gibi hissediyorum.
Oysa, doğup büyüdüğüm memleket, sokaklarında oyunlar oynadığım, okullarında eğitim aldığım, parklarında vakit geçirdiğim bir ülkenin gerçek kimlikli, orjinal Kıbrıslı bir Türküm. Güneyin sokaklarında gezerken bu kadar yabancılık çekmiyorum. Zira, bu taraftaki çevre ve insan kirliliğinden bıkan, soluğu Güney komşumuzda alıyor. Ülke manzarası hiç hoş değil!!! Gençliğin nereye doğru evrildiğini kestirmek zor. İlkokul çağına inen uyuşturucu kullanımı beyinleri yakıp yıkıyor. Fuhuşun bu kadar yoğun, kadın ticaretinin bu kadar serbest olduğu bir ülkede cinsellikle tanışma ortaokul yaşlarına inmiş bulunmakta. Dahası bu yaşlarda ebeveyn adayları olduğu da basında çıkan haberlerde doğrulanmıştır.
Orta yaşa baktığınız zaman, yeni evlenmiş, çoluk çocuğa karışmış, ekonomik kriz, pahalılık ve sorumluluk sahibi olmanın yükü ağır geldiğinden, birkaç sene sonra soluğu mahkemede almaktalar. Ülkede geçim derdi büyük bir sıkıntı. Hal böyle olunca da aile desteği alamayan genç çiftler, bir müddet sonra ekonomik krizin kurbanı oluyorlar. Yuvalar dağılıyor, çocuklar ortada döküm saçım kalıyor. Daha ileri yaş grubuna bakıldığı zaman, memleketteki siyasi istikrarsızlık, belirsizlik, gelecek kaygısı birçok hastalıkların habercisi olarak kapıyı çalıyor.
Sağlık sistemi diye bir şey yok ki şifa arayıp bulasınız. Doktorların elinde onlara para saçar, emekliliği onlara yedirirsiniz dersem çok ileri gitmiş olmam. Zira, teşhis koymakta zorlanıyorlar ya da yanlış teşhis ile sizi daha da hasta yapıyorlar. Sonuç itibarı ile bir çanta ilacın bağımlısı olarak hayat idame ettirmeye çalışırsınız. Ülkenin, bu yaş grubuna sunduğu hizmet yeterli düzeyde olmadığı gibi, sağlıktaki sistem çökmüştür. Yaşlılarımız için ise konforlu bir yaşlı bakım evi maalesef bulunmamaktadır.
Devletin en büyük eksiklerinden bir tanesi!!! Yaşlılara eve hizmet, belediyelerin yetebildiğince, gayretli bir çalışma sayesinde idare eder pozisyondadır diyebilirim. Demans hastaları çoğunlukta olmakla birlikte, bu vaziyette araç kullanıp da kaybolanları sıklıkla basında çıkan haberlerde okuyoruz. Devletin ulaşım sistemi diye bir şeyden haberi yok, bilgisi yok, planı yok, projesi yok. Ama “eşit-egemen Devlet” statüsünü istemekte hiç utanmıyorlar.
Oysa ilk önce “Devlet” tanımını öğrenip, bu tanıma uygun bir düzen yaratma gayretine girseler memleket bu kadar kaosa ev sahipliği yapmazdı. Hükümet ne mi yapıyor diyorsanız, bir elleri yağda bir elleri balda kişisel sermaye artırma gayretinde Devleti soyup soğana çevirmekte, hal ve hareketleri ile Devleti günden güne itibarsızlaştırmada ve yok etmede üstlerine yok!!! Ülkedeki manzara bu!!! Güzel olmayınca “ huzur” bulunmuyor, bozuk olunca da her konuda “esaret” kaçınılmaz oluyor. Toplum olarak yarattığımız manzara bu, acı ama gerçek!!!! Vesselam
News
