Bir ülkeye gitmeden önce valiz hazırlanır.Ben galiba önce önyargılarımı hazırladım.
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Oğuzhan Hasipoğlu’nun, kadınların güçlendirilmesine ilişkin uluslararası bir konferansa katılacağını öğrendiğimde, kendisine eşlik edeceğimi de öğrendim.
“Pakistan’a gidiyorum” dediğim anda ise aldığım ilk tepki hep aynıydı.
“Pakistan mı?”
Tek kelime…
İçinde korku vardı, şaşkınlık vardı, hatta alay vardı…
Biraz da “Gerçekten gitmek zorunda mısın?” endişesi…
Sadece çevrem değil…
Kız kardeşim bir hekim.
Yola çıkmadan önce bana yaptığı uyarılar kulağıma kazındı.
“Yediğine içtiğine dikkat et.”
“Musluk suyu kullanma.”
“Enfeksiyon kapma.”
Öyle ki valizime kıyafetlerden önce antiseptik, ilaç, kraker ve bisküvileri koydum.
Ve ben Pakistan’ı bugüne kadar sokaklarından değil, ekranlardan tanımıştım.
Patlama haberleri…
Terör saldırıları…
Güvenlik uyarıları…
Sosyal medyada önüme düşen hijyen görüntüleri…
Bir ülkeyi yıllarca sadece bunlarla tanıyınca, zihniniz eksik kalan bütün boşlukları kendi korkularıyla dolduruyor.
Oysa gazeteciliğin bana öğrettiği en önemli şeylerden biri şu ki; haber, hayatın tamamı değildir. Çoğu zaman sadece en sıra dışı kısmıdır.
İslamabad’a iner inmez ilk gördüğüm şey de tam buydu.
Dedektörler…
Araç aramaları…
Bomba kontrolleri…
Uzun namlulu silahlarıyla nöbet tutan güvenlik görevlileri…
Evet…
Bunların hepsi vardı.
Pakistan savaş halinde bir ülke değil. Ama yıllardır terör tehdidiyle mücadele ettiği için güvenlik günlük yaşamın ayrılmaz bir parçasına dönüşmüş.
İlk dakikalarda insan ister istemez geriliyor.
Sonra başka şeyleri görmeye başlıyor.
Sabah dükkanını açan esnafı…
Okula giden çocukları…
Kaldırım kenarında çay içip sohbet eden insanları…
Hayat, bütün o güvenlik önlemlerinin arasında kendine bir yol buluyor.
Belki de insanın en büyük yeteneği bu.
Her şeye rağmen yaşamayı sürdürebilmek.
Kuzey Kıbrıs’ta binlerce Pakistanlıyla birlikte yaşıyoruz.
İnşaatlarda görüyoruz.
Otellerde görüyoruz.
Restoranlarda görüyoruz.
Ama insan bir toplumu, ancak onun yaşadığı yerde yürüyünce anlamaya başlıyor.
Pakistan bana sürpriz yapmadı.
Evet, bazı sokakları beklediğim kadar kirliydi.
Evet, hijyen konusunda zaman zaman tedirgin oldum.
Hatta “Acaba hasta olur muyum?” diye düşündüğüm anlar da yaşadım.
Ama aynı zamanda beklemediğim kadar nazik, misafirperver ve yardımsever insanlarla karşılaştım.
İşte o yüzden Pakistan’ı tek cümleyle anlatamam.
Çünkü gerçek, siyahla beyazın arasında bir yerde duruyor.
Bir ülkeyi yalnızca kusurlarıyla anlatmak da eksik…
Sadece güzellikleriyle anlatmak da…
Bir başka şaşkınlığım ise hayatın ucuzluğu oldu.
Uzun zamandır hiçbir yerde fiyat etiketlerine dönüp ikinci kez baktığımı hatırlamıyorum.
Ve gelelim bu yolculuğun benim adıma en zor kısmına…
Pakistan mutfağı.
Sanırım bu ilişkinin yürümesi en başından mümkün değildi.
Masaya oturdum.
Yemeklere baktım.
Üstel: Ambargolara rağmen başarı hikâyeleri yazılıyor İçeriği Görüntüle
Onlar bana baktı.
Acı…
Baharat…
Yoğun soslar…
Benim Kıbrıslı damak tadım daha ilk lokmada pes etti.
İyi ki valizime kraker ve bisküvi koymuşum.
Abartmıyorum.
Neredeyse bütün seyahati onlarla geçirdim.
Konferans boyunca masalar dolup boşaldı.
Ben ise çantamdaki krakerlerle küçük bir direniş hikayesi yazdım.
Dönüş uçağında aklımdan geçen ilk şey ise şöyle sulu bir karpuz ve yanında da bir dilim hellimdi…
Ve öyle de oldu.
İnsan bazen memleketini bir manzarayla değil, özlediği bir tatla hatırlıyormuş.
Bu yolculuktan bana kalan en değerli şey birkaç fotoğraf ya da birkaç haber notu değil.
Kafamın içindeki bazı ezberlerin sessizce yer değiştirmesiydi.
Çünkü bir yere gitmeden fikir sahibi olmak kolay.
Gittikten sonra aynı fikirde kalabilmek ise o kadar kolay değil.
Pakistan kusursuz bir ülke değil.
Ben de zaten kusursuz bir ülke göreceğimi düşünerek gitmedim.
Ama sadece haber bültenlerinde gördüğümüz kadar da değil.
Ben oraya bir konferansı takip etmeye gittim.
Dönerken sadece haber notlarıyla değil, önyargılarımın bir kısmını da orada bırakarak döndüm.
Bazen bavulunuzun ağırlığı hiç değişmiyor.
Ama eve dönen insan, yola çıkan insanın aynısı olmuyor.
News
