GÜNLÜK YAŞAMIMDAN “İYİLİĞE ŞAŞAR OLDUK”

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Yine bir alış-veriş günümdeyim. Her zaman gittiğim marketin meyve-sebze reyonunda evin ihtiyacı olan gıdaları almaya çalışıyorum. Çalışıyorum diyorum, çünkü maalesef meyve ve sebzede çok fazla kaliteli ürün bulamıyoruz. Tek tek seçmek ve incelemek durumunda kalıyoruz. Çürükleri ayırmaya ve iyi durumda olanları poşete koymaya alıştık artık. Fiyatlar derseniz hepinizin bildiği gibi ateş pahası. Yani, bize sunulanlar hem pahalı, hem de kalitesiz ürünler.

Devletin bu konuda bir icraatı yok ki. Bir “Hal Yasası” hikayesi var ama bu hikaye ne aşamada bilemiyorum. Geçti mi, kaldı mı, üzerinde çalışma mı yapıyorlar? Görünüşe bakılırsa böyle bir yasa henüz yürürlükte değil. Ya da yürürlüktedir de kimsenin taktığı yoktur. Her neyse…. Bir ara yanıma iyi giyimli, bakımlı ama hayli yaşlı bir kadın yaklaşarak “müsaade eder, biraz yana kayarsanız yukarıdan poşet alacaktım” diyerek bana başımın üst kısmında asılı duran poşet destesini gösterdi.

Ben hemen bu zarif hanımı başımla selamlayıp, uzanıp destenin içerisinden bir kaç tane poşet çekip, ağızlarını açık kendisine uzattım. Kadın önce bir yüzüme tebessüm ederek baktı ve sonra dedi ki, “hayret, bu zamanda kaldı mı böyle saygılı ve iyi insanlar”. Ayni tebessümle kendisine karşılık vererek “birkaç tane de olsa kalmıştır mutlaka” dedim ve ilave ettim “toplum olarak ne kadar değiştik değil mi?”. Yaşlı kadın derin bir “ahh” çekip eliyle omzumu tokuşlayıp “hep böyle kal” dedi ve yürüdü gitti.

Yaşlıların bizlerden beklediği, biraz hürmet, biraz da saygı. Ancak, dediğim gibi toplum olarak o kadar dejenere olduk ki, yapılan iyiliğe şaşar duruma geldik. Aslında, küçük bir olay gibi görünen bu yaşanmışlık belki de o gün o yaşlı hanımın gün boyu kendisini iyi hissetmesini sağlayacaktır. Empati yapmak ve bu yeteneği her yerde uygulamak elbette biz insanların yapması gereken zorunlu bir davranış olsa da, bir çoğumuz bananecilikten, empati yapmayı da unutmuş bulunuyoruz.

Bana gelince, insanlığımdan, yardım etmekten ve özellikle yaşlılara hürmetten asla ödün vermeyeceğim. Bunlar beni ben yapan erdemlerdir. İnsanın içinde iyilik de, kötülük de mevcuttur. Siz hangisinden beslenmeyi tercih ederseniz, hayat yolunda onunla yol alırsınız. Bu yüzden dememiş mi atalarımız “iyilik yap denize at, balık bilmezse halik bilir” diye. Vesselam.